Ik kies geluk

Ik geloof in wonderen, ik geloof in een mooie wereld, ik geloof in mezelf

Kinderwens

plaatje ik kies geluk

Lief kleintje, mocht je uiteindelijk slechts een droom blijven, die misschien verandert naar een stukje ongewenst kinderloos in mijn ziel, dan schrijf ik nu deze woorden om me te herinneren aan mijn traject, en het feit dat ik het bewust en actief heb gelopen.

Een paar jaar geleden ben ik een traject ingestapt om te kijken of ik mijn kinderwens kon realiseren. Als single vrouw van ergens achter in de dertig was dit een heftige tijd voor mij. Mentaal, emotioneel en fysiek werd ik uitgedaagd mijn verdrietige en ook boze gedachten onder ogen te komen. Gedachten over waarom ik nog steeds alleen was. Maar ook kreeg ik te maken met het gevoel mijn wens te moeten uitleggen.

Lief kleintje, na het telefoongesprek met de zorgverzekering zat ik in een dip. Ik moest allerlei informatie aanleveren voordat ik nog maar te horen kreeg of de kosten vergoed zouden worden. Het stak me, omdat ik geconfronteerd werd met opnieuw het besef dat het niet op de gangbare manier was gelukt, maar daarbij ook nog moest verantwoorden waarom ik in mijn eentje voor jou zou mogen kiezen…

Ik wilde het goed doen voor mijn kindje. Ik wilde niet zwanger worden van een onenightstand. Ik wilde mijn kindje de mogelijkheid geven meer te weten te komen over mijn geschiedenis, maar ook die van mijn donor. Ik was bereid daar fors voor te betalen en was dankbaar dat een deel in ieder geval vanuit de zorgverzekering werd vergoed. Gelukkig kon de kliniek mij daarover wel duidelijkheid geven. Onderdeel van het traject was ook een gesprek met een maatschappelijk werkster.

Lief kleintje, ik had verwacht dat we zouden spreken over hoe ik tot mijn beslissing ben gekomen om in mijn eentje jou te gaan zoeken. Ik had verwacht dat de nadruk zou liggen op het gemis van een partner, en op toch een stukje verdriet hierom. Maar zo ging het niet.
In de auto terug naar huis voelde het alsof ik een heel boodschappenlijstje had gekregen. We hebben het gehad over de zwangerschap, over de bevalling, over jouw jeugd van baby tot tiener. Het was veel, erg veel informatie. En ik kon me niet aan het gevoel onttrekken dat een willekeurig zwanger geworden vrouw niet in dit stadium al met deze vragen en opmerkingen bestookt werd.

Ineens was daar weerstand vanuit een onverwachte hoek: mijn eigen lichaam. Ik raakte gefrustreerd en weer waren daar de gevoelens van het niet goed genoeg zijn. Ik raakte overspannen. Op dat moment heb ik het traject stop moeten zetten. Ik wist dat ik er niet voor mijn kindje zou kunnen zijn, als ik niet eerst aandacht gaf aan wat me nu tegenhield.

Ik ben met een ruk tot stilstand gekomen in mijn leven. Alles lijkt nu anders, ook al is er ogenschijnlijk niets gebeurd. Ik zie het pad voor me dat naar jou leidt, maar het is erg mistig. Ik zie geen andere wegen, alleen maar mist. Ik ben bang. Verdrietig. Onzeker. Gespannen. Wil ik het nog wel? Het is verwarrend. Het enige dat ik nu weet is dat ik stil wil blijven staan. Even niets. Het voelt alsof ik nog niet helemaal deze keuze heb geaccepteerd. Het voelt oneerlijk dat ik alleen ben en dit alleen moet gaan doen. Dus lieve schat… ik neem even een pauze.

Een jaar nadat ik startte, heb ik de kliniek laten weten te stoppen met het traject. Ik was erachter gekomen dat ik het niet alleen wilde doen. Mijn kindje is het gevolg van de liefde die ik heb met mijn partner. Als wij er allebei klaar voor zijn én ervoor kiezen, dan is er ruimte voor haar. En nu was die ruimte, net als die partner, er niet.

Ik kan er niet voor jou zijn, als ik er niet eerst voor mij ben. En ik ben er niet voor mij, liefje. Als ik nu door zou gaan, dan zou ik mezelf alleen maar meer pijn doen. Omdat ik me uiteindelijk zal gaan realiseren dat – doordat ik er niet voor mij ben – ik ook er nooit helemaal voor jou kan zijn. En dat kan ik niet verdragen.

Mijn kinderwens was niet zo sterk als het verlangen naar een partner. De droom van het kindje was groter dan de realiteit van het kindje gebaseerd op de situatie waarin ik nu zat. De liefde die ik voel voor mijn ongeboren kindje maakt dat het goed was om te stoppen. Ze heeft me laten zien wat er miste in mijn leven, en zonder daadwerkelijk fysiek in mijn leven te zijn heeft ze mijn leven veranderd.

Lieverd, ik heb zo gehuild, ik ben zo boos geweest, en ik besefte ineens dat het logisch was dat we vorig jaar niet nader tot elkaar kwamen. Mijn lichaam had me nog zoveel te vertellen; er was nog zoveel oud zeer dat niet mijn aandacht had gekregen. En nu wilde ik verder, en opnieuw mijn lichaam en haar pijn negeren. Liefdevol maar duidelijk accepteerde zij dat niet meer. Dat is wat ik jou ook wil vertellen, lief kleintje. Liefde is luisteren naar je lichaam. Liefde is vertrouwen hebben. Liefde is loslaten.
Dag, lief kleintje, ik stuur kussen naar de hemel en vertrouw op dat wat komt.

Dit blog is mijn meest persoonlijke tot nu toe. En met reden. Door het nieuws dat de minister heeft besloten de vergoeding voor vruchtbaarheidsbehandelingen zónder medische indicatie stop te zetten, valt voor veel alleenstaande en lesbische vrouwen met kinderwens hun droom in duigen. Zij vallen automatisch in de groep zonder medische indicatie. Met dit blog wil ik laten zien dat onze vrijheid om zelf te kunnen kiezen een daad van liefde is. Dit kán niet en mág niet in de handen van iemand anders komen te liggen. Wat de toekomst ook voor ons in petto heeft, vertrouw erop dat er een weg is naar jouw droom. Kies voor vrijheid. Kies voor liefde. En zet dan de volgende stap. ❤

1 Reactie »

Missie: update

plaatje ik kies geluk

Inmiddels al weer even geleden heb ik mijn missie onthuld. Er is een heleboel gebeurd sindsdien en middels dit blog wil ik je graag even bijpraten.

De eerste versie van mijn boek is klaar. Mijn boek gaat over thuiskomen in jouw Grootse Zelf, in wie je echt bent met al jouw talenten en al jouw uitdagingen.
Momenteel zit ik midden in het proces van herschrijven, dankzij de uitgebreide feedback van een aantal geweldige betalezers. Voor de mensen die deze term niet kennen: Betalezers zijn lezers die jouw verhaal met een kritisch oog bekijken. Zij geven je feedback op verhaallijn, maar halen er ook tekstuele onjuistheden uit. Een betalezer maakt je verhaal beter. Simpel.

Ik heb in juni 2018 een verdieping in mijn missie mogen ontdekken. Iets nog groter dan alleen een boek, iets waarmee ik zoveel meer vrouwen zal kunnen bereiken. Er zijn zoveel ideeën waar ik nu mee rondloop en die krijgen straks alle ruimte om zich verder te ontwikkelen. Ik durf weer te dromen. Groots te dromen!

In mijn dromen zie ik oplichtende harten van vrouwen die echt in hun kracht zijn gaan staan. Ik zie dit overgaan op hun partners, geïnspireerd door de lichtheid en liefde die hun geliefden zijn gaan uiten. Ik zie het overgaan op hun kinderen, die het voorbeeld van hun moeder zijn gaan volgen. Het zijn geen valse beloftes, het is juist het loslaten van alle beloftes en weer leren luisteren naar je innerlijke Grootsheid. En die Grootsheid zit in een ieder van ons.
Mijn missie heb ik terug kunnen brengen naar een korte zin: Grootsheid is de norm! ❤

Kortom ik heb ontzettend veel zin om al mijn dromen waar te gaan maken, en ik ben dan ook al lekker op weg.

Maar net als ieder ander stuit ik soms ook op een onverwachte wegafzetting. Een moment waarop je plotseling op de rem moet trappen en vervolgens opnieuw jouw route moet bepalen.
En dat nét nu ik het laatste hoofdstuk van mijn boek heb geschreven. Dat juist nu mijn leven me laat zien waarom dit laatste hoofdstuk ervoor kan zorgen dat het erop of eronder wordt. Het verschil tussen de durfals, die hun Grootsheid omarmen, en de Grootse vrouwen die besluiten zich ervan weg te keren.

Mijn boek gaat over thuiskomen in jouw Grootse Zelf, in wie je echt bent met al jouw talenten en al jouw uitdagingen. Ik gun het iedereen dit gevoel te mogen ervaren, zodat ze weten waarvoor ze kunnen kiezen. Want dat is het: je kiest ervoor om thuis te komen. Velen van ons beseffen dit nog niet, maar het is echt waar. Jij bepaalt de route in jouw leven. Jij kiest ervoor om achter het stuur te zitten, of plaats te nemen op de bijrijdersstoel.
Ik blijf het zeggen omdat ik er zo ongelooflijk sterk in geloof. Wij zijn prachtig, liefdevol, sterk en mooi. Stuk voor stuk. Wij zijn Groots. ❤

1 Reactie »

Nature Quest (deel 3)

plaatje ik kies geluk (2).jpg

Vervolg van Nature Quest (deel 1) en Nature Quest (deel 2)

Ik werd wakker en voelde opnieuw de warmte tegen mijn rug. Mijn voeten voelden koud, dus die trok ik iets omhoog tot ik de warmte ook daar voelde. Ik had dorst en moest plassen. Eerst maar eens wat water. Ik bleef daarna nog even liggen. Het was lekker, zo’n droomloze slaap. Ik voelde me niet suf, maar wel heerlijk ontspannen. Eigenlijk wilde ik niet opstaan, maar ja mijn lichaam dacht daar anders over. Tijd voor een pitstop!

Ik wilde weer voor het raam gaan zitten, kijken naar de vogeltjes, toen mijn aandacht plots naar de weide ging. Direct voor het hek stond een pony. Ze keek me recht aan. Ik bleef staan waar ik stond en draaide me naar haar toe. Ik wilde haar niet afschrikken. Ze liet haar hoofd een aantal keren knikken en blies dan de haren uit haar ogen. Soms zette ze haar hoef even opnieuw neer. Het ging allemaal heel teder, alsof ze wilde zeggen dat ze me zag en dat ik dichterbij mocht komen. Heel voorzichtig zette ik een stap naar de deur. Weer knikte ze heftig en draaide toen even haar hoofd naar rechts waarbij ik zag dat ze me nog steeds aankeek. Ik deed de deur open en begon zacht tegen haar te praten. Ze was prachtig. Mooie lange blonde lokken en een zacht lichtbruine huid. Aan alles voelde ik dat dit een moeder was. Later bleek mijn gevoelens te worden bevestigd, toen een prachtig even mooi lichtbruin gekleurd veulen haar aandacht vroeg en zij zich weer van mij verwijderde.

Acht veulens heb ik van dichtbij mogen bewonderen die avond. Behalve de lichtbruine, waren er ook drie met een donkerbruin hoofd en een wit achterwerk met prachtige stippen erover. Er was een middelbruine, de kleinste van het stel. Er waren nog een aantal die zowel beige als bruin waren. En er was een beige gekleurd veulen met donkere, haast zwartgekleurde manen, die elke avond een race-momentje hield met het lichtbruine veulen. De volwassen dieren waren even prachtig. Twee schimmels, een blanke met een bruine broek aan, een witte met een donkerbruin hoofd en achterkant. Natuurlijk was daar ook de mooie merrie die mij naar buiten lokte en een dier dat haar evenbeeld leek, even mooi en rustig grazend. Er was een bruine merrie met zwarte manen en een bruin dier met lange lichtblonde lokken.

Een van de schimmels was een volhardende hengst. Keer op keer wilde hij op de zus van de liefdevolle moeder die mijn aandacht vroeg. En keer op keer kreeg hij nul op request. Hij briesde. Hij hinnikte. Hij galoppeerde. Alles om maar de aandacht te krijgen, maar ze moest er niets van hem. Zo rustig als ze stond te grazen, zo rustig liep ze ook van hem weg.
Het stel gaf me een mooi inzicht. De hengst wil iets en gaat er voor. Ook al is het moeilijk, ook al ervaart hij weerstand. De merrie was als het leven. Ze doet gewoon haar ding. Het gaat niet om wat de hengst wil. Het gaat om wat er is. Hoe ga je mee in wat er is? Geef je op, of zet je door? Welke wegen zijn er te bewandelen naar het geluk?

Dag drie brak aan. Na een nacht van slecht slapen en meerdere keren wakker te zijn geweest uit spannende dromen, voelde ik me slap. Ik had niet de fut om me aan te kleden en besloot eerst wat water te koken, en deze aan te lengen met agavesiroop. Ik was in de overtuiging geweest dat ik ahornsiroop had gekocht, zoals mij was geadviseerd, maar dit was het geworden. En ik zou het ermee doen.
Het moment dat ik de geur tot me nam, en de warme vloeistof door mijn keel gleed was heerlijk. Ik merkte dat mijn lichaam direct reageerde. Het leek wat op te peppen. Voorzichtig blies ik in de beker en nam ik nog een slok. Ik keek naar buiten. Hoe laat zou het zijn? Het was zo bewolkt dat er geen zonnetje te zien was. Voor mijn gevoel was het rond negen uur. Nog twaalf uur en dan zou ik worden gehaald.
Toen mijn beker leeg was, ben ik nog even gaan liggen. Dat voelde goed, om mijn lichaam even de tijd te geven de vloeistof te verteren.

Tegen de tijd dat ik in mijn kleren buiten stond, moest het toch al tegen elven lopen. Grappig hoe je een tijd bedenkt, terwijl er geen enkele indicatie is waaruit dit blijkt. Het was koud en ik besloot weer wat rondjes te gaan lopen. Ik had amper driehonderd stappen gezet, toen de regen mij vergezelde. Ik nam plaats onder het afdakje en genoot van de frisse geur die de regen met zich mee bracht. Het miezerde wat, maar de vogeltjes lieten zich opnieuw niet van de wijs brengen. Stilletjes keek ik hoe ze soms racend, en soms hippend door de hoge plukken gras hun weg vonden. Het was een mooi gezicht. Ook hier gaat het leven gewoon door.

Die middag zag ik een miniscuul uitziende varen. Het was waarschijnlijk gewoon een soort gras, maar ik werd er blij van. Het voelde zachter dat het eruit zag en ik besloot er voor te gaan zitten en een oefening te gaan doen. De oefening heet wijsheid van de natuur. In gedachten begon ik tegen de mini-varen te praten. Ik had een duidelijke intentie meegenomen. Ik wilde creëren. Een fijne baan. Een fijne relatie. Ik hoorde mezelf denken dat ik het zo graag wilde, maar dat ik niet wist hoe. Ik wilde gelukkig zijn. Ik wilde genieten van mijn werk. Ik wilde een relatie, maar was bang dat het er niet in zou zitten. Ik liep helemaal leeg. Alle gedachten die ik had over mijn intentie, bracht ik naar de mini-varen. Ik bleef heel even zitten. Had ik alles gezegd? Toen stond ik op en ging aan de andere kant van het plantje zitten. Ik sloot mijn ogen en wachtte. En toen kwamen daar de woorden: Stop met willen. Wees met wat er is. Alles is goed.
Het raakte me enorm en ik werd erdoor ontroerd. Het klopte. Ik was aan het vechten. Het was nog altijd niet goed genoeg. Het paste niet in wat ik verwachtte en daardoor wees ik het af. Maar het leven geeft je niet altijd wat je wilt. Het geeft je wat je nodig hebt.
Wees met wat er is. Dat is pas liefde.

De hengst hinnikte weer. Ik glimlachte. Het was hem weer niet gelukt, maar wat was het heerlijk dat hij het bleef proberen. En ik realiseerde me dat ongeduld alleen maar in je hoofd zit. Ongeduld bestaat niet in het oog van het universum. Het is het afwijzen van dat wat er is. Het is het niet accepteren dat je in een fase tussen ‘niet meer’ en ‘nog niet’ zit. Ongeduld zit in mijn hoofd en ik kan ervoor kiezen om mijn focus er niet op te leggen. Ik kan ervoor kiezen om te zijn met wat er is.

En zo heb ik mijn nature quest afgesloten. Met hernieuwde inspiratie om het leven te leven zoals het bedoeld is. Om meer te zijn in plaats van te doen. Om te genieten van wat er is, van wat ik doe en wat ik ervaar.

Dank je wel mooie krakende boom. Dank je wel hitsige hengst en ongeïnteresseerde merrie. Dank je wel mini-varen. Het was fijn om in jullie gezelschap te mogen zijn. ❤

 

 

4 reacties »

Hersenspinsels

bureaublad kernwaarden 2018

Recentelijk heb ik kernwaarden geformuleerd. Dit zijn de woorden die jou omschrijven, wie jij in al jouw grootsheid bent, waar jij voor staat. Wat ik echter als nog waardevoller heb ervaren, zijn de normen die hier aan gekoppeld worden. De normen functioneren als een handleiding hoe te leven naar jouw kernwaarden, dit is als het ware het gedrag dat hoort bij de kernwaarde. Als je je kernwaarden en normen duidelijk hebt, dan helpen ze enorm om keuzes te maken die bij je passen, maar ook om thuis te komen in wie je echt bent.

Neem mijn kernwaarde CREATIVTEIT. Deze is logisch voor een blogster en toekomstig auteur zou je kunnen zeggen, maar het staat voor mij nog meer voor het creatief denken wat me helpt de weg vinden naar mijn thuis. Naar mijn Grootse Zelf, de persoon die ik echt ben van binnen. CREATIVITEIT voor mij is anders omgaan met de gevoelens en gedachten die ik heb, die me weghouden van mijn Grootse Zelf, die me klein houden. En het gedrag dat daarbij hoort, de norm is IK SCHRIJF HET ERUIT. Al die belemmerende overtuigingen. Al die bullshit gedachten. Al die angsten. Ik schrijf het eruit, uit mjn systeem en uit mijn leven. Maar het eruit schrijven is moeilijk wanneer ik me rot voel. Want mijn angst houdt me in een neerwaartse spiraal, en daar lijkt de ruimte steeds kleiner te worden om me aan te zetten om te gaan schrijven.
En dan merk ik hoe goed de kernwaarden en normen ook samenwerken. Ik lees: IK VIND INNERLIJKE KRACHT DOOR MIJN RUIMTE TE NEMEN en IK DURF EN ZET DOOR. En dat betekent in dit geval zitten en schrijven, dat doet de spiraal van richting veranderen. Het wordt dan weer een opwaartse spiraal.
Neem het voorbeeld wat ik vanochtend schreef:

Ik weet dat ik onhandige gedachtes maak nu. Ik weet het. Maar het raakt me en dat verwart me. Wat zit erachter? Wat zeg ik tegen mezelf hierover? Ik heb er een oordeel over. Ik vind het stom dat het me raakt. Het stelt niets voor. Het is niet met opzet gebeurd. En toch… ik vind niet dat dit kan. Ik vind niet dat dit hoort, dat dit mag gebeuren, dat ik word opgezadeld met het resultaat. Ik vind dat ze geen rekening houden met mij, met mijn gevoelens van spanning. Waarom overkomt dit mij nu weer? Waarom denken ze dat ze zo met mij om kunnen gaan? Waarom gaat het nooit eens moeiteloos?
En daar is ‘ie weer. De moeder van al die gedachtes. ‘Ik ben niet goed genoeg.’
Zucht.
Oké. Als ik ‘m terug breng naar de kern… wat is dan een feit? Een feit is dat mijn werk morgen start in plaats van vandaag. Een feit is dat ik daar vanochtend van op de hoogte ben gesteld.
Dat dit nu moeilijk loopt, is omdat ik het moeilijk maak. Omdat ik er van alles van vind. Natuurlijk mag ik er geïrriteerd over zijn. Die gevoelens mogen er gewoon zijn, maar wat er ook gebeurt is dat ik het op mezelf ga betrekken en dat is niet oké. Mijn zelfwaarde heeft niets te maken met deze situatie. En dat ik dat wel mee laat wegen, is iets wat ik zelf doe en waar ik dus zelf verantwoordelijkheid voor heb te nemen. Ik kies ervoor hiermee te stoppen. En ik ga ook niet met een beschuldigende vinger wijzen. Ik ben geen slachtoffer. Ik herhaal: ik ben geen slachtoffer. Niemand doet mij iets aan. Het is de manier hoe ik kijk naar de situatie, die bepaalt dat ik me tekortgedaan voel.
Nee, het is niet leuk om het zo laat te horen. Het is niet leuk na een nacht van woelen, na elk uur zowat op de klok te hebben gekeken, na een opbouw van spanning. Het is niet leuk na bijna een jaar geen werk te hebben gehad. Het is niet leuk na een laatste ervaring waarbij het misging. Natuurlijk voel ik spanning. Dat is heel normaal. En natuurlijk is dit dan gewoon rot. Maar dat is dan ook alles.
Al het andere is gewoon bullshit. Het zijn manieren waarop ik mezelf weer klein maak, waarop ik bewijs denk te hebben gevonden van dat ik niet goed genoeg ben. En ja, ook dat begrijp ik wel. Dat stukje binnenin mij, die deze zogenaamde bewijzen heeft verzameld, is bang. Ze probeert me te beschermen. Ze probeert me veilig te houden binnen mijn comfort zone.
En wat ik morgen ga doen – mijn nieuwe baan – is ver buiten mijn comfort zone. Dat wist ik vanaf het moment van de rekentest al. 😉 Ik ben mezelf aan het stretchen. Ik ben nieuwe bewijzen aan het zoeken van mijn nieuw hervonden ik. Ik ben niet meer de vrouw die zich altijd maar aanpaste. Ik ben niet meer de vrouw die zichzelf dwong om te zijn wie ze dacht dat anderen vonden dat ze moest zijn. Ik ben niet meer de vrouw die omviel.
Ik ben sterker, slimmer en grootser dan mijn bange ik durft toe te geven. Mijn bange ik mag vertrouwen op mij. Ze mag de teugels laten vieren, want ik ben meer thuisgekomen in wie ik echt ben. En vandaag ga ik mijn onverwachte vrije dag vullen met genieten.
En morgen..? Morgen komt morgen wel. ❤

Het werkt! Ik voel me veel lichter en blijer, terwijl er in feite niets aan de situatie is veranderd. Nou ja… niets… Mijn gedachten over de situatie zijn 180 graden gedraaid en daarmee is dus eigenlijk alles veranderd. I love it! ❤

1 Reactie »

Van weerstand naar leerstand

bannerfans_19856785

Als onderdeel van een sollicitatieprocedure werd ik uitgenodigd om een rekentest te doen. Het was een harde eis van de werkgever om die test te halen, om vervolgens op gesprek te worden uitgenodigd. Mij werd daarom op het hart gedrukt mezelf goed voor te bereiden.
Gisteren kwam ik erachter dat ik een hele dag complexe oefeningen voor niets had voorbereid. De rekentest die ik vandaag zou moeten afleggen, waren geen redactiesommen, maar het is numeriek redeneren. Waar ik maandag over een drempel van angst heen moest omdat de verhaaltjes sommen in zich hadden verstopt, schoot ik gisteren volledig in de paniek toen ik zag wat numeriek redeneren in hield. Ik zag alleen maar tabellen, grafieken en vragen die wel Chinees leken. Hier zou iemand als ik nog véél meer tijd voor nodig hebben om onder de knie te krijgen!

Mijn definitie van ‘iemand als ik’: Cijfers en ik? We mogen elkaar niet zo
Mijn vriendin Nathalie die me maandag zo geduldig mee had genomen in de wereld van de redactiesommen, belde me toen ze mijn paniekerige app ontving. We hebben een oefening in het numeriek redeneren doorgenomen en ik zag dat het niet ingewikkeld was, maar vooral een kwestie van goed lezen en breder kijken.
Vol goede moed zocht ik naar meer oefenopgaven en ontdekte ik dat de oefening die Nathalie en ik samen hadden gedaan eigenlijk nog relatief eenvoudig was. Dit maakte dat mijn onrust weer de kop op stak. Na uren te hebben gestaard naar het scherm, oefeningen van voren naar achteren te hebben gedaan en weer terug, heb ik een pauze ingelast.

Waarom doe ik mezelf dit aan?
Ik kwam mijn buurvrouw tegen en was er op dat moment eigenlijk al van overtuigd dat dit ‘m niet zou worden. Waarom zou ik mezelf dit aandoen? Als ik van tevoren al wist dat het een mislukking zou worden?
Bij terugkomst had ik besloten. Ik stelde een mail op met de mededeling dat ik me terug zou trekken. Maar ik verstuurde ‘m nog niet, want ik wilde eerst Nathalie gesproken hebben. Zij had me zoveel tijd gegeven dat ik vond dat ik dit met haar wilde delen. Opnieuw was het Nathalie die de stem van alle redelijkheid was. “Wat heb je te verliezen?” zei ze, “als de sommen eenvoudig zijn, dan kun je verder gaan onderzoeken of dit jouw baan is. En als de sommen te moeilijk zijn, dan ben je geen match en ben je weer vrij om verder te kijken.”

Ik hoef niets te bewijzen
Dat resoneerde bij me, want ik realiseerde me dat ik een hele onhandige koppeling had gedaan. Ik had het slagen of falen van de test gekoppeld aan mijn intelligentie.
Ik was nog niet klaar. Ik was niet goed genoeg. Ik moest nog beter worden, ik moest het vaker doen. Ik moest het halen!
Nee, besefte ik me, ik hoef het helemaal niet te halen. Ik hoef niets te bewijzen. Ik kon stoppen met oefenen, want…

Ik heb me zo goed voorbereid als dat ik bereid was me voor te bereiden.

Als dit betekende dat ik de test niet zou halen, dan mocht ik daarvoor dankbaar zijn dat die test er is! Je moet er toch niet aan denken dat je aangenomen word en dan pas tijdens de werkzaamheden er achter komt hoeveel energie het je kost om het werk naar behoren te doen? Nee, dat wil ik liever van tevoren weten!

Hoe maak ik het een win-win situatie?
Onderweg naar de afspraak besloot ik dat het sowieso een win-win zou worden. Hoe? Als ik de test haal, dan zijn we een stapje dichter bij een specifieke baan. Als ik de test niet haal, dan heb ik vijf vacatures (ook gisteren uitgezocht) waar ik samen met het uitzendbureau naar ga kijken. Win-win.
Ook hielp het om de test los te koppelen van de baan. De test was als het ware een eerste stap voordat ik het gesprek met het uitzendbureau aan zou gaan. Deze stap is normaal en hoort er gewoon bij.

Ik ben er nu toch
Tijdens het maken van de test wist ik me te focussen op de vragen, met achtergrondgeluiden van het kantoor en een balkje dat aangaf dat de tijd minder werd. Ik kreeg 17 minuten de tijd voor 20 vragen, maar had al gehoord dat niemand daadwerkelijk de 20 vragen af kreeg. Het zou gaan om accuraatheid en snelheid, en vooral dat laatste woog zwaar. Niet te lang twijfelen, dus. Als ik dacht dat het Chinees was, kies één van de vijf antwoorden en ga naar de volgende vraag.
Ik heb twee keer op de klok gekeken. De eerste keer had ik nog 7 minuten en 18 seconden. De tweede keer nog 5 seconden. Ik had toen een vraag voor mijn neus, die ik nog niet had kunnen lezen, maar ja, je bent er nu toch: Ik heb tijdens de laatste seconde ‘iene miene mutte’ en gewoon eentje gekozen. Dat zou in ieder geval de snelheid positief beïnvloeden.
Terwijl ik wachtte op de uitslag, ging ik achterover zitten. Ik wist dat ik mijn best had gedaan en liet het gaan. Wat het ook zou zijn, het is goed.

De uitslag
Het eerste wat de dame van het uitzendbureau zei toen ze terug kwam, hoorde ik wel, maar registreerde niet bij me. “Het komt niet vaak voor dat ik goed nieuws heb.”
Ik keek haar aan, waarop ze zei: “Je hebt het gehaald.”
Ze moest lachen, want schijnbaar duurde het even voordat het binnenkwam. Het enige dat ik me nog kan herinneren, is dat ik zei: “… Wacht, wat? Serieus?”
Het blijkt ook nog eens dat ik de test écht goed gemaakt heb, met als totaalscore een 8! Ik was echt verbijsterd, en het leuke is nu dat ik weer iets te zeggen heb! Ik ga straks het sollicitatiegesprek in mét stopwatch en 17 vragen… Nee, grapje! 😉
Maar ik ga wel evengoed weer de werkgever op gesprek hebben als dat ik op gesprek ben bij de werkgever! En wat ik heb geleerd: Mijn intelligentie, daar is niets mis mee. En cijfers en ik? Wij kunnen best met elkaar door één deur. ❤

5 reacties »

Missie

00

Als je mij al een tijdje volgt, dan weet je dat ik een Groots jaar achter de rug heb. 2017 was een jaar van contrasten. Ik ben gestart met het jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol en was vol twijfels en onzekerheden. Over mijn baan, mijn toekomst, mijn relaties en mijzelf. Het jaar begon met overspannenheid, een gevoel van tekort en verlies. Het eindigde met innerlijke kracht en zelfliefde, maar ook richting en een toekomstvisie.
Waar ik jullie vaak meenam in bepaalde stukjes van mijn leven, wil ik jullie nu graag meenemen in mijn toekomst. Ik wil jullie graag laten kennismaken met mijn missie. Wat ga ik doen met de rest van mijn leven?

De beste versie van jezelf
Wat ik heb geleerd het afgelopen jaar, is de kracht van mijn Grootse Zelf. Sommige mensen noemen dit hun Hogere Zelf, anderen spreken over hun Ziel. Hoe je het ook noemt, ik geloof dat dit is wie we daadwerkelijk zijn. Dit is onze beste versie van onszelf.

De beste versie van onszelf wordt gedurende ons leven ondersneeuwd door allerlei belemmerende overtuigingen, vaak aangewakkerd door onze angsten. We kijken met bepaalde ogen naar de wereld en leren door schade en schande binnen welke kaders wij ons het meest comfortabel voelen. Dit is echter niet waar wij horen te zijn.

Vrouwelijke kracht
Mijn missie is gericht op vrouwen, omdat ik zie dat de wereld meer vrouwelijke kracht verdient. En daarmee bedoel ik zachtheid, zelfliefde, open armen en warmte. De wereld lijkt hard en egoïstisch te zijn geworden. We zijn angstig, boos, onrustig en verdrietig. We leven vanuit ons hoofd, en zijn het contact met ons hart verloren. Bewust of onbewust draait ons leven om een ander. We zoeken goedkeuring, bevestiging. We zoeken liefde buiten onszelf.

Neem mij als voorbeeld. Ik heb mezelf aangeleerd om me aan te passen aan anderen door mijn angst om niet geaccepteerd te worden zoals ik ben (en daarin zit een diepere kern van het gevoel niet goed genoeg te zijn). Ik ben een kameleon geweest, verschietend van kleur afhankelijk van de omgeving. Een mooie camouflagetechniek, waardoor je nooit echt opvalt en altijd lijkt te passen. Ik was hier zo goed in, dat ik niet eens meer doorhad dat ik het deed. Ik heb het talent dat ik goed verschillende standpunten kan begrijpen, maar schoot hierin door. Ik wist niet meer waar ik eigenlijk voor stond, en ‘als je nergens voor staat, dan val je voor alles’ was dan ook zeker op mij van toepassing.

Door mijn gevoeligheid dacht ik te weten en te ervaren dat ik een gevoelsmens ben, maar ik was enkel in contact met mijn hoofd. Niet met mijn hart, niet met mijn gevoel. Afgelopen jaar heeft mij weer teruggebracht bij mijzelf. Ik ben een gevoelsmens, en steeds vaker ervaar ik dit ook. Dit betekent niet over-emotioneel, maar in balans. Rust en ruimte vragen en geven. En leren acceptatie en waardering te geven aan de stukjes ik die er voorheen niet mochten zijn.

Ik ben thuisgekomen
Ik ben thuisgekomen in mijn Grootse Zelf. En ik wil nu ook andere vrouwen thuis laten komen in hun Grootse Zelf. Zodat zij weer de moeders, de dochters, de zussen, de geliefden, de collega’s en de authentieke mooie zielen zijn die ze willen zijn. Vanuit kracht, liefde en vertrouwen.

Ik heb vijf stappen ontdekt die daarbij gaan helpen. Stappen die ik nu aan het uitwerken ben in een boek… Nee, een bestseller! Dat is nog eens schrijven naar een nieuw niveau tillen! 😉 Dit blog was slechts het begin en ik kijk vol spanning en enthousiasme uit naar wat er komen gaat. Je bent van harte uitgenodigd mee te genieten en ik hoop ook jou te blijven inspireren om te kiezen voor jouw geluk! ❤

2 reacties »

Top-Nop

bannerfans_19694893

Wat ben je waard? Geef jezelf eens een cijfer.
Ik worstelde erg met de vraag die tijdens het Superrelatieweekend werd gesteld.
Het eerste getal wat in mijn hoofd opkwam was een 3. En direct daarna een gedachte dat dat cijfer echt niet klopte. Ik was te streng voor mezelf. Het was toch zeker een 8, maar ook daar voelde ik weerstand bij. Deed ik mezelf nu niet mooier voor dan het eigenlijk was?
Ik gaf mijn verwarring aan bij mijn gesprekspartner, die me vroeg wat het eerste getal was dat in me opkwam. We waren weer terug bij de 3… Ik begon te vertellen waarom die 3 niet klopte, toen zij me onderbrak omdat we verder gingen met het seminar.
Mijn gesprekspartner creëerde een zogenaamde ‘break state’, een term die uit het NLP komt. Ik werd met een schok uit mijn ratelende (en niet-helpende) gedachten gebracht en direct waren mijn oren gespitst op spreker Arjan.

“Als je iets heel vaak hoort, ga je het geloven,” zei hij. “Het maakt niet uit of het waar is. Des te vaker je het hoort, des te meer ga je er in geloven. Het is bewijs geworden.”

Het leek alsof de wereld even stilstond. Dat is wat mijn 3 is! Het is bullshit! Het is wat ik vaak hebt gehoord en mezelf heb verteld, waardoor ik het nu bent gaan geloven.
Ineens klikte het. Dat is waarom ik worstel tussen TOP en NOP! Ik ben aan het oefenen! Ik voel dat ik mezelf meer waard vind dan die 3, dus probeer ik die 8 uit. Ik daag de bullshit in mijn hoofd uit. NOP is oud, TOP is nieuw, en logisch dat het onwennig en onecht voelt. Ik heb NOP gewoon veel vaker gehoord in mijn 38 jarig bestaan, waardoor NOP logischer klinkt. Maar NOP is niet meer mijn waarheid.
Ik ben gewoon aan het oefenen, en ik kom steeds een stukje dichterbij wie ik echt ben.

Dus wat is mijn echte cijfer? Wat ben ik nu echt waard?

Toen ik nu deze vraag aan mezelf stelde, merkte ik direct een soort gelatenheid. Er is geen cijfer, schoot door me heen. Geen enkel cijfer is goed genoeg, omdat er altijd een ander cijfer bovenkomt. Als ik mezelf een 10 geef, wanneer ben ik dan een 11? Als ik mezelf een 100 geven, wanneer ben ik dan 500? Als ik mezelf een miljard geef, is dat dan het absolute plafond? Nee, dan kan ik nog steeds een biljard worden. Kortom, ik ben nooit af, ik ben nooit klaar. Het maakt niet uit welk getal ik mezelf geef, er blijft werk aan de winkel. En dat klopt gewoonweg niet. Dat is niet hoe ik er naar wil kijken.

Mijn getal is oneindig. Ik ben af. Ik ben compleet. Ik hoef niets meer te doen, of te worden, om goed genoeg te zijn. Ik ben imperfect, en dat maakt mij perfect. Ik ben immers perfect in mijn imperfectie! 🙂

Wat is dan nu de consequentie? Waaruit blijkt dat ik oneindig ben? Oneindig betekent zeker dat ik mijn leven anders ga organiseren voor mezelf dan wanneer ik mezelf die 3 geeft. Wanneer je jezelf als oneindig ziet, dan ga je je mijn dromen leven. Dan ga je doen waarvoor je hier op aarde bent. Dan ga je LEVEN in plaats van OVERLEVEN.

Wow…! ❤

2 reacties »

A-spelers

bannerfans_19620909

Als huiswerk voor de volgende jaardag, kregen we het verzoek om tien namen op te schrijven. Tien namen van mensen waar wij het meeste contact mee hebben. Dit kan fysiek zijn maar het mogen ook mensen zijn die veel in onze gedachten zijn.
Tijdens de dag schreven we de namen op losse memoblaadjes en kregen als opdracht om er vervolgens heel eerlijk bij te zetten of dit A-, B-, C-, of D-spelers zijn ons leven.

Hoe je dat kunt bepalen, is simpel.
Een A-speler geeft je energie en helpt je resultaat te bereiken.
Een B-speler geeft je geen resultaat, maar wel energie.
Een C-speler geeft je resultaat, maar geen energie.
En een D-speler scoort op zowel energie als resultaat laag tot nihil.

Ik vond deze opdracht confronterend, niet fijn. Het voelde alsof ik moest beoordelen of dit goede mensen waren. Dat werkte voor mij niet en ik kon me ook niet voorstellen dat dit de insteek was van de opdracht. Dus verschoof ik de focus van hen als persoon, naar onze relatie. Hoe zou ik onze relatie scoren? Was het een A-relatie, B-relatie, C-relatie of D-relatie? Op dit moment. Niet zoals het vroeger was, niet zoals ik hoopte dat het kon zijn, of zoals ik verwachtte dat het moest zijn. Nee, hoe het was, op dit moment.

Ik had de naam opgeschreven van iemand, die ik heel hoog heb zitten. Het was iemand met wie ik op intiem niveau sterke verbinding heb gevoeld. Iemand die er voor mij was op een moment dat ik even een schouder nodig had om op te leunen. En iemand die mij aanmoedigde en me vertelde dat ik zoveel meer in huis had, dan ik zelf op dat moment kon zien. Ik voelde me gezien bij die persoon. Gewaardeerd. Geliefd. En vrij. Ik voelde dat ik mezelf kon zijn, en dat ik compleet werd geaccepteerd.
En ja, het is allemaal in de verleden tijd geschreven.

Want als ik kijk naar nu, op dit moment, dan voel ik het niet. Ik voel me niet gezien, ik voel me geen prioriteit, ik voel me niet gesteund. En daartegenover staat dat ik ook geen verbinding krijg, door die ander te steunen. We vertellen elkaar wel wat er leeft, maar er is geen verbinding. Er is geen wisselwerking, geen diepgang.
Ik stelde mezelf de twee vragen: Krijg ik energie van deze relatie? Nee. Helpt deze relatie mij resultaat te behalen? Nee.
Wauw, dit raakte mij ontzettend.

Ik had deze persoon vrijwel direct in het A-vak geplaatst, maar als ik eerlijk was, klopte dat niet meer. Misschien was het ooit een A-speler voor me, maar nu niet. Dat wil niet zeggen dat het niet weer een A-speler kan worden, de relatie kan immers weer veranderen. Dat heeft het ook al gedaan, want eerder kon ik met 100% zekerheid zeggen dat de relatie in het A-vak thuis hoorde.

Nu niet meer. Nu moet ik constateren dat de relatie in het D-vak thuishoort. En dat is pijnlijk.
Maar ook bevrijdend. Want dat betekent dat er ruimte wordt vastgehouden, die je vrij wilt maken voor A-spelers. De mensen die je energie geven én die je verder helpen resultaat te behalen.
Als er geen ruimte is voor A-spelers, dan wil je ruimte maken. Dit betekent niet per definitie dat je afscheid neemt. Nee, dit betekent enkel dat je de focus verschuift.

Voor mij is de focus verschoven naar zelf een A-speler zijn, want – ook dat hoorde ik tijdens de jaardag – als die ander geen A-speler is voor jou, dan kun je er gif op in nemen, dat jij ook geen A-speler bent voor die ander. En dan wil je elkaar vrij laten.

A-spelers zijn goed voor zichzelf. Ze sporten, omdat ze weten dat zij hun lichaam net zo hard nodig hebben, als hun lichaam hen nodig heeft. Ze gunnen zichzelf een ritje met de taxi naar een evenement, ook al gaat er een bus. Ze steunen hun geliefden door dik en dun, maar zien tevens de grootsheid in de ander, en zullen er dus voor waken om de problemen op te willen lossen.
A-spelers zijn een magneet voor andere A-spelers. En zo is het ook precies zoals het hoort te zijn. ❤

2 reacties »

Duidelijk

bannerfans_19402526

Een aantal jaren terug hoorde ik voor het eerst van de term ‘high value’. Mijn definitie hiervan is dat je vanuit je kern reageert, met respect voor jezelf en voor anderen. Dit betekent dat je in elke situatie bekijkt hoe je het beste kunt reageren. Ik realiseerde me dat ik veel op de automatische piloot deed, en hierdoor altijd achteraf pas merkte dat het me niet beviel waar ik terecht was gekomen. Ik zal toch zelf weer het stuur in handen moeten nemen, en beslissen of ik links of rechts wil gaan. Alleen dan kom ik verder in het leven en raak ik dat gevoel van machteloosheid kwijt, die ik vaak voel nadat het kwaad al was geschied.

Vanuit mijn kern ben ik iemand die duidelijkheid prettig vind. Ik weet graag waar ik aan toe ben. Je kunt er allerlei theorieën op los laten, waarom dat zo is, maar eigenlijk boeit dat niet. Het maakt namelijk niets uit voor de uitkomst.

Ik geloof dat alles wat op je pad komt, er is om je verder te helpen. En als je die insteek hebt, is het ook niet verwonderlijk dat ik vaak geconfronteerd wordt met onduidelijkheid. Het is iets waar ik goed op kan oefenen hoe ik ‘high value’ kan reageren. Onduidelijkheid brengt namelijk spanning, een gevoel van onmacht, ontevredenheid en in veel situaties brengt het mijn zelfvertrouwen aan het wankelen. Ik doe aannames over het waarom, ik twijfel over de relatie met die ander, ik ben in gedachten al allerlei gesprekken aan het voeren over waarom deze situatie me niet bevalt. Kortom… zeker iets waar ik wat mee wil doen.

Laatst klikte het ineens. Het was alsof er een lichtknopje aan ging. Waar ik voorheen altijd het gesprek aan ging met iemand, waar ik me voorheen vaak gevangen voelde in mijn onmacht, merkte ik nu dat ik knopen kon doorhakken en ook vervolgstappen kon nemen waar ik die ander helemaal niet voor nodig had.

Het komt enkel terug op communicatie. Ik hou van duidelijkheid in communicatie, en als ik niet dat van die ander krijg, dan is het zaak dat ik me er in ieder geval aan hou. Dit betekent dus ook dat ik bijvoorbeeld besluit een alternatieve oplossing te gebruiken voor een probleem waar ik voorheen die ander voor nodig had. En dit betekent ook dat ik daarmee een signaal uit zend dat ik wel op mijn pootjes terecht kom. Ik heb de ander niet nodig.

Het is fijn als die ander er is, maar als ze dat niet kunnen zijn – om wat voor reden dan ook – dan ben ik verantwoordelijk voor mijn eigen zaken. En soms is die alternatieve oplossing minder handig. Soms kost het meer geld of tijd om die oplossing te gebruiken, maar de boodschap is desalniettemin duidelijk. Dit is mijn standaard. Ik leg geen verwachtingen bij die ander neer, ik word niet boos, verdrietig of gestresst. Ik kies voor datgene wat voor mij werkt, los van wat de ander doet of laat. En die ander heeft dan vervolgens een eigen keuze te maken. Ze gaan hierin mee, of niet. Ik leg ze niets op. Alles goed en wel. We hebben allemaal onze sores. Soms hebben we geen tijd om te reageren. Soms lukt het ons niet om duidelijk te zijn. Ik heb alleen geen behoefte om hier een verhaal over te maken. Ik heb geen interesse om meer bezig te zijn met de reden waarom ik gek word van de onduidelijkheid. Soms is het nu eenmaal zo, en als je loslaat, dan ben je vrij om écht te kunnen kiezen voor geluk. ❤

1 Reactie »

Blog

bannerfans_19299522

De afgelopen tijd heb ik regelmatig jullie een kijkje gegeven in mijn wereld sinds ik overspannen ben geworden. Elke keer als ik een blog over dit onderwerp postte, dan zag ik weer mijn header: “Ik geloof in wonderen, ik geloof in een mooie wereld, ik geloof in mezelf.” Dan viel mij de naam van mijn website op: “Ik kies geluk.”

Het afgelopen jaar was uitdagend als het ging om die keuze. Het kiezen voor geluk wanneer je wereld uiteenvalt. Wanneer niets van wat je dacht te zijn, lijkt te kloppen. Het was een roerige tijd van rouwen, ontdekken en leren.

Waarom heb ik dit dan toch gedeeld? Een website als ‘ik kies geluk’ zou toch juist de kracht moeten uitstralen over die keuze? Juist wanneer het moeilijk gaat?
Klopt! Maar kiezen voor geluk is niet iets dat zonder slag of stoot gaat. Soms raak je verstrikt in conflictsituaties, en dit kan zijn met de buitenwereld maar ook met jezelf.

Ik schrijf vaak over mijn ervaringen nadat ik een oplossing heb gevonden. Ik kan dan overkomen als dat het allemaal best simpel is, en dat is het vaak ook, maar NIET als je er nog middenin zit. Dan is het moeilijk, onoverzichtelijk en vaak ook ronduit frustrerend en verwarrend. Inzichten komen niet zomaar, die komen doordat je de tijd neemt om door dat conflict heen te werken.

De verhalen die ik schreef komen uiteindelijk hier samen, in dit blog. We zijn inmiddels acht maanden verder en ik heb al in geen maanden meer een paniekaanval gehad. Ik heb nieuwe stukjes van mezelf ontdekt, namelijk dat ik het fijn vind om de ruimte te nemen. Als ik met iemand afspreek, kan ik altijd nog iets wijzigen. Dat mocht ik vroeger niet van mezelf. Dat kon ik niet maken, vond ik. Nu kan ik dat wel, en kan ik ook oprecht begrip hebben voor de ander wanneer zij afzeggen, en het bij hen laten. Dat zij afzeggen, heeft niets met mij te maken, net zo min als dat ik afzeg iets met hen te maken heeft.
Ik heb ontdekt dat ik het fijn heb bij mezelf. Sommige dagen even niets plannen, en dan laten gebeuren wat er komt. Voorheen wilde ik niets doen, verlangde ik naar niets doen. Dan zat ik soms hele dagen achter de televisie niets te doen. Mezelf afschermen van de wereld, en van mezelf, omdat ik zo moe was van alle drama, alle conflicten. Ook hier was dit zowel binnenin me, als wat ik om me heen zag. Nu heb ik dat niet meer, omdat ik weet dat de vrijheid van niets gepland hebben staan, in feite vrijheid betekent in wat ik WIL gaan doen.
Ik ga regelmatig even een ommetje maken, en geniet van de natuur om me heen, van de spelende kinderen, en van de wind door mijn haren. En als het dan even begint te spetteren, dan trek ik mijn muts over mijn hoofd en loop gestaag verder. Het is rust. Het is leven.

Het jaarprogramma dat ik momenteel volg, heeft ook sterk bijgedragen aan mijn hernieuwde leven. Toen ik me in augustus vorig jaar opgaf en het in september (ineens) mis ging, heb ik me best even afgevraagd of het wel het juiste moment was. Ik lag al versplinterd in het leven, en dan ook nog zo’n confronterend programma volgen? Eentje dat me zou wijzen op de kapotte onderdelen van mijn leven?
Maar het blijkt precies op het goede moment te zijn geweest. Het jaarprogramma heeft me doen inzien dat overspannen zijn, niet betekent dat ik ziek ben. Het heeft me laten zien dat dit een volstrekt logische reactie is van het niet leven van mijn kernwaarden. Het heeft me laten zien wat er gebeurt als ik niet doe waarvoor ik hier op de aarde ben. Als ik overleef, in plaats van leer te leven.

Mijn overspannenheid was een cadeautje waar ik niet op zat te wachten. Net als wat Jip ontdekte, de inspiratiebron van de oprichters van het 365 dagen succesvol jaarprogramma. Jip was nog maar zo jong toen hij kanker kreeg, en op 24-jarige leeftijd hieraan zou sterven. Hij zei ooit: “Terminaal zijn we allemaal. De één leeft alleen wat langer dan de ander.”
David omschrijft het prachtig, klik hier maar eens.

Mijn blog zal blijven gaan over liefde, geluk, en eigen verantwoordelijkheid nemen voor je leven, maar meer dan ooit wil ik delen hoe fijn het is om in je eigen kracht te gaan staan. En om dat te kunnen doen, blijf ik jullie meenemen naar de moeizame stukjes waarmee ik (net als ieder ander) soms geconfronteerd word, want dat is leven. Het is soms pittig, soms verdrietig, maar altijd krachtig en waardevol. ❤

1 Reactie »

%d bloggers liken dit: