Ik kies geluk

Ik geloof in wonderen, ik geloof in een mooie wereld, ik geloof in mezelf

Energie

bannerfans_19894601 (1)

Maak deze zin eens af: “Geld is…”

Vorig jaar kreeg ik deze opdracht en zonder er over na te denken schreef ik op hoe ik naar geld keek. “Geld is een noodzakelijk kwaad.”
Het was hoe het voelde op dat moment. Ik had nooit geld over, en ik had er vaak en veel zorgen over. Ik ergerde me eraan dat het me zo raakte, omdat ik helemaal niet materialistisch wilde zijn en ik wél het gevoel had dit te zijn door mijn zorgen hierover.

Weerstand
De opdracht was daarmee echter nog niet klaar. Er werd me gevraagd dezelfde zin op te schrijven maar nu het woordje ‘geld’ te vervangen met ‘kracht’.
Ik schreef op: “Kracht is een noodzakelijk kwaad.” Ik voelde direct weerstand.
Vervolgens werd ons gevraagd dezelfde zin voor een derde keer op te schrijven maar nu het woordje ‘geld’ of ‘kracht’ te vervangen met ‘liefde’.
De weerstand borrelde als een vulkaan op het punt om uit te barsten nog voordat ik de pen op het papier had gedrukt, maar toch schreef ik het op.
“Liefde is een noodzakelijk kwaad.”
De verontwaardiging die ik voelde, de boosheid en tegelijkertijd een sterk gevoel van tekort en verlies: Het was een intense ervaring om die woorden in mijn werkboek te zien staan.

Het ervaren van overvloed
Overvloed heeft drie fasen:
1) het ontvangen, het echt aannemen, volledig en oprecht.
Als iemand jou een compliment geeft, zeg dan ‘dank je wel.’
2) het ermee zijn, het hebben, vasthouden, eigenaarschap nemen.
We zijn geneigd direct iets terug te geven. Iemand complimenteert ons, en wij geven het terug. “Ach, dit shirt is al heel oud.” “Dank je, ik vind jou ook lief.”
Het compliment aannemen, en dan zeggen ‘dat vind ik zelf eigenlijk ook’ is veel sterker.
3) is het weggeven puur om het weggeven. Niet omdat je al iets hebt ontvangen, of omdat je nog iets verwacht terug te krijgen.

Bij overvloed denken we vaak aan geld. Het idee achter deze opdracht is echter dat geld, kracht en liefde allemaal energie is. Dezelfde soort energie. De energie van het ontvangen, het ermee zijn en het weggeven. En de enige manier om overvloed te ervaren is als deze energie vrij kan stromen.

Creatie
Afgelopen jaar heb ik me gericht op het vrij laten stromen van de liefde. Ik ben liefde gaan weggeven, elke week weer. Ik besloot iets te doen voor mijn medemens. Zomaar. Zonder er iets voor terug te verwachten. Ik ben ermee geweest. Genoten van het gevoel van liefde terwijl mijn pen over het papier schoot, terwijl ik allerlei kleuren gebruikte om mijn liefde te visualiseren.

En toen ging het mis
Halverwege het jaar echter kwam ik in een dip terecht. Ik gaf en gaf, maar zag het niet terugkomen. Ik begreep het niet. Het gevoel van tekort overheerste alles en even overwoog ik om te stoppen. Dit werkte niet.
Ik kreeg wel reacties op wat ik voor anderen had gedaan. Ik kreeg glimlachen, knuffels en mooie woorden. Het klinkt gek, maar het leek een bodemloze put. Alle enthousiasme die weer naar mij terugkwam, leek direct weer te verdwijnen. Ik voelde het niet.

** wordt vervolgd **

2 reacties »

Van weerstand naar leerstand

bannerfans_19856785

Als onderdeel van een sollicitatieprocedure werd ik uitgenodigd om een rekentest te doen. Het was een harde eis van de werkgever om die test te halen, om vervolgens op gesprek te worden uitgenodigd. Mij werd daarom op het hart gedrukt mezelf goed voor te bereiden.
Gisteren kwam ik erachter dat ik een hele dag complexe oefeningen voor niets had voorbereid. De rekentest die ik vandaag zou moeten afleggen, waren geen redactiesommen, maar het is numeriek redeneren. Waar ik maandag over een drempel van angst heen moest omdat de verhaaltjes sommen in zich hadden verstopt, schoot ik gisteren volledig in de paniek toen ik zag wat numeriek redeneren in hield. Ik zag alleen maar tabellen, grafieken en vragen die wel Chinees leken. Hier zou iemand als ik nog véél meer tijd voor nodig hebben om onder de knie te krijgen!

Mijn definitie van ‘iemand als ik’: Cijfers en ik? We mogen elkaar niet zo
Mijn vriendin Nathalie die me maandag zo geduldig mee had genomen in de wereld van de redactiesommen, belde me toen ze mijn paniekerige app ontving. We hebben een oefening in het numeriek redeneren doorgenomen en ik zag dat het niet ingewikkeld was, maar vooral een kwestie van goed lezen en breder kijken.
Vol goede moed zocht ik naar meer oefenopgaven en ontdekte ik dat de oefening die Nathalie en ik samen hadden gedaan eigenlijk nog relatief eenvoudig was. Dit maakte dat mijn onrust weer de kop op stak. Na uren te hebben gestaard naar het scherm, oefeningen van voren naar achteren te hebben gedaan en weer terug, heb ik een pauze ingelast.

Waarom doe ik mezelf dit aan?
Ik kwam mijn buurvrouw tegen en was er op dat moment eigenlijk al van overtuigd dat dit ‘m niet zou worden. Waarom zou ik mezelf dit aandoen? Als ik van tevoren al wist dat het een mislukking zou worden?
Bij terugkomst had ik besloten. Ik stelde een mail op met de mededeling dat ik me terug zou trekken. Maar ik verstuurde ‘m nog niet, want ik wilde eerst Nathalie gesproken hebben. Zij had me zoveel tijd gegeven dat ik vond dat ik dit met haar wilde delen. Opnieuw was het Nathalie die de stem van alle redelijkheid was. “Wat heb je te verliezen?” zei ze, “als de sommen eenvoudig zijn, dan kun je verder gaan onderzoeken of dit jouw baan is. En als de sommen te moeilijk zijn, dan ben je geen match en ben je weer vrij om verder te kijken.”

Ik hoef niets te bewijzen
Dat resoneerde bij me, want ik realiseerde me dat ik een hele onhandige koppeling had gedaan. Ik had het slagen of falen van de test gekoppeld aan mijn intelligentie.
Ik was nog niet klaar. Ik was niet goed genoeg. Ik moest nog beter worden, ik moest het vaker doen. Ik moest het halen!
Nee, besefte ik me, ik hoef het helemaal niet te halen. Ik hoef niets te bewijzen. Ik kon stoppen met oefenen, want…

Ik heb me zo goed voorbereid als dat ik bereid was me voor te bereiden.

Als dit betekende dat ik de test niet zou halen, dan mocht ik daarvoor dankbaar zijn dat die test er is! Je moet er toch niet aan denken dat je aangenomen word en dan pas tijdens de werkzaamheden er achter komt hoeveel energie het je kost om het werk naar behoren te doen? Nee, dat wil ik liever van tevoren weten!

Hoe maak ik het een win-win situatie?
Onderweg naar de afspraak besloot ik dat het sowieso een win-win zou worden. Hoe? Als ik de test haal, dan zijn we een stapje dichter bij een specifieke baan. Als ik de test niet haal, dan heb ik vijf vacatures (ook gisteren uitgezocht) waar ik samen met het uitzendbureau naar ga kijken. Win-win.
Ook hielp het om de test los te koppelen van de baan. De test was als het ware een eerste stap voordat ik het gesprek met het uitzendbureau aan zou gaan. Deze stap is normaal en hoort er gewoon bij.

Ik ben er nu toch
Tijdens het maken van de test wist ik me te focussen op de vragen, met achtergrondgeluiden van het kantoor en een balkje dat aangaf dat de tijd minder werd. Ik kreeg 17 minuten de tijd voor 20 vragen, maar had al gehoord dat niemand daadwerkelijk de 20 vragen af kreeg. Het zou gaan om accuraatheid en snelheid, en vooral dat laatste woog zwaar. Niet te lang twijfelen, dus. Als ik dacht dat het Chinees was, kies één van de vijf antwoorden en ga naar de volgende vraag.
Ik heb twee keer op de klok gekeken. De eerste keer had ik nog 7 minuten en 18 seconden. De tweede keer nog 5 seconden. Ik had toen een vraag voor mijn neus, die ik nog niet had kunnen lezen, maar ja, je bent er nu toch: Ik heb tijdens de laatste seconde ‘iene miene mutte’ en gewoon eentje gekozen. Dat zou in ieder geval de snelheid positief beïnvloeden.
Terwijl ik wachtte op de uitslag, ging ik achterover zitten. Ik wist dat ik mijn best had gedaan en liet het gaan. Wat het ook zou zijn, het is goed.

De uitslag
Het eerste wat de dame van het uitzendbureau zei toen ze terug kwam, hoorde ik wel, maar registreerde niet bij me. “Het komt niet vaak voor dat ik goed nieuws heb.”
Ik keek haar aan, waarop ze zei: “Je hebt het gehaald.”
Ze moest lachen, want schijnbaar duurde het even voordat het binnenkwam. Het enige dat ik me nog kan herinneren, is dat ik zei: “… Wacht, wat? Serieus?”
Het blijkt ook nog eens dat ik de test écht goed gemaakt heb, met als totaalscore een 8! Ik was echt verbijsterd, en het leuke is nu dat ik weer iets te zeggen heb! Ik ga straks het sollicitatiegesprek in mét stopwatch en 17 vragen… Nee, grapje! 😉
Maar ik ga wel evengoed weer de werkgever op gesprek hebben als dat ik op gesprek ben bij de werkgever! En wat ik heb geleerd: Mijn intelligentie, daar is niets mis mee. En cijfers en ik? Wij kunnen best met elkaar door één deur. ❤

5 reacties »

Compliment

bannerfans_19800274

Het was een aantal jaar geleden… Ik merkte dat ik een tekort ervaarde. Een tekort aan vriendelijkheid en aandacht. Ik vroeg me af hoe het kwam dat de wereld zo hard was geworden. Waar ik naar verlangde was overvloed. Wat zou het mooi zijn als we meer zouden (glim)lachen naar elkaar! Als onze ogen wat meer zouden stralen!
Ik realiseerde me dat ik hierin een standpunt kon gaan innemen. Ik kon me afzijdig houden en me alleen maar bezighouden met de realisatie, of ik kon stappen gaan nemen om te creëren waar ik naar verlangde. Ik koos voor het laatste.

Wat is jouw invloed?
Wanneer je om je heen kijkt, wat zou je dan graag anders willen zien? Meestal is dat iets wat je snel kunt beantwoorden. Ontevredenheid uiten kunnen we allemaal immers wel.
Het wordt echter anders als je je realiseert dat je invloed kunt uitoefenen op dat wat je om je heen ziet. In plaats van dat je jezelf afvraagt waarom iets zo is, kun je je ook de vraag stellen: Hoe kan dat anders? En wat kan ik doen om dat te veranderen?

Het verzamelen van glimlachen
Ik begon voorzichtig. Ik glimlachte naar willekeurige mensen op straat. Als ik in de rij bij de supermarkt stond, zocht ik naar iets waar ik iemand een compliment over kon geven. Dan glimlachte ik naar een oudere dame en zei: “Wat een mooie sjaal. Die kleur staat u heel goed.”
Toen begon ik het op mijn werk te integreren. Ik schonk aandacht aan kinderen die geduldig wachtten, terwijl hun moeder of vader de factuur betaalde. Dit betekende dat ik een glimlach van het kind terugkreeg, maar ook van de ouder en vaak ook van een andere klant, die in de rij stond.

Van tekort naar overvloed
Het leuke is dat ik steeds creatiever begon te worden met het verzinnen van manieren waarop ik meer overvloed kon ervaren. Waar sommige mensen mij bij voorbaat al wat afschrokken door hun norse houding, veranderde een compliment direct hun hele houding. In sommige gevallen kwam er een mooi gesprek uit voort, en in andere situaties bleef het bij een korte woordenwisseling. Maar ik ervoer altijd een heerlijke nagloed door het besef dat ik iemands dag een beetje had opgevrolijkt.

Wij zijn de wereld
Tegenwoordig zie ik de wereld niet meer als koud en afstandelijk, maar zie ik een tekort aan liefde. Ik geloof niet dat de wereld koud en afstandelijk is. De reden? Omdat ík niet koud en afstandelijk ben. Wij als mensen vormen de wereld, en elk van ons heeft iets moois te bieden. Jij ook, al vraag je je misschien af wat jij voor talent de wereld te bieden hebt. Speciaal voor jou, en iedereen die geïnspireerd is geraakt om samen met mij zoveel mogelijk glimlachen te gaan verzamelen, heb ik een mooie uitdaging.

Ga jij de uitdaging aan?
Evelyne de Jong is de initiatiefneemster achter de Complimenten-challenge, die op 1 maart a.s. start. Zeven dagen lang krijg je ideeën aangereikt om de wereld een stukje mooier te maken. Aanmelden kan hier! Ik doe mee! Ik hoop jij ook. ❤

1 Reactie »

Missie

00

Als je mij al een tijdje volgt, dan weet je dat ik een Groots jaar achter de rug heb. 2017 was een jaar van contrasten. Ik ben gestart met het jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol en was vol twijfels en onzekerheden. Over mijn baan, mijn toekomst, mijn relaties en mijzelf. Het jaar begon met overspannenheid, een gevoel van tekort en verlies. Het eindigde met innerlijke kracht en zelfliefde, maar ook richting en een toekomstvisie.
Waar ik jullie vaak meenam in bepaalde stukjes van mijn leven, wil ik jullie nu graag meenemen in mijn toekomst. Ik wil jullie graag laten kennismaken met mijn missie. Wat ga ik doen met de rest van mijn leven?

De beste versie van jezelf
Wat ik heb geleerd het afgelopen jaar, is de kracht van mijn Grootse Zelf. Sommige mensen noemen dit hun Hogere Zelf, anderen spreken over hun Ziel. Hoe je het ook noemt, ik geloof dat dit is wie we daadwerkelijk zijn. Dit is onze beste versie van onszelf.

De beste versie van onszelf wordt gedurende ons leven ondersneeuwd door allerlei belemmerende overtuigingen, vaak aangewakkerd door onze angsten. We kijken met bepaalde ogen naar de wereld en leren door schade en schande binnen welke kaders wij ons het meest comfortabel voelen. Dit is echter niet waar wij horen te zijn.

Vrouwelijke kracht
Mijn missie is gericht op vrouwen, omdat ik zie dat de wereld meer vrouwelijke kracht verdient. En daarmee bedoel ik zachtheid, zelfliefde, open armen en warmte. De wereld lijkt hard en egoïstisch te zijn geworden. We zijn angstig, boos, onrustig en verdrietig. We leven vanuit ons hoofd, en zijn het contact met ons hart verloren. Bewust of onbewust draait ons leven om een ander. We zoeken goedkeuring, bevestiging. We zoeken liefde buiten onszelf.

Neem mij als voorbeeld. Ik heb mezelf aangeleerd om me aan te passen aan anderen door mijn angst om niet geaccepteerd te worden zoals ik ben (en daarin zit een diepere kern van het gevoel niet goed genoeg te zijn). Ik ben een kameleon geweest, verschietend van kleur afhankelijk van de omgeving. Een mooie camouflagetechniek, waardoor je nooit echt opvalt en altijd lijkt te passen. Ik was hier zo goed in, dat ik niet eens meer doorhad dat ik het deed. Ik heb het talent dat ik goed verschillende standpunten kan begrijpen, maar schoot hierin door. Ik wist niet meer waar ik eigenlijk voor stond, en ‘als je nergens voor staat, dan val je voor alles’ was dan ook zeker op mij van toepassing.

Door mijn gevoeligheid dacht ik te weten en te ervaren dat ik een gevoelsmens ben, maar ik was enkel in contact met mijn hoofd. Niet met mijn hart, niet met mijn gevoel. Afgelopen jaar heeft mij weer teruggebracht bij mijzelf. Ik ben een gevoelsmens, en steeds vaker ervaar ik dit ook. Dit betekent niet over-emotioneel, maar in balans. Rust en ruimte vragen en geven. En leren acceptatie en waardering te geven aan de stukjes ik die er voorheen niet mochten zijn.

Ik ben thuisgekomen
Ik ben thuisgekomen in mijn Grootse Zelf. En ik wil nu ook andere vrouwen thuis laten komen in hun Grootse Zelf. Zodat zij weer de moeders, de dochters, de zussen, de geliefden, de collega’s en de authentieke mooie zielen zijn die ze willen zijn. Vanuit kracht, liefde en vertrouwen.

Ik heb vijf stappen ontdekt die daarbij gaan helpen. Stappen die ik nu aan het uitwerken ben in een boek… Nee, een bestseller! Dat is nog eens schrijven naar een nieuw niveau tillen! 😉 Dit blog was slechts het begin en ik kijk vol spanning en enthousiasme uit naar wat er komen gaat. Je bent van harte uitgenodigd mee te genieten en ik hoop ook jou te blijven inspireren om te kiezen voor jouw geluk! ❤

2 reacties »

Top-Nop

bannerfans_19694893

Wat ben je waard? Geef jezelf eens een cijfer.
Ik worstelde erg met de vraag die tijdens het Superrelatieweekend werd gesteld.
Het eerste getal wat in mijn hoofd opkwam was een 3. En direct daarna een gedachte dat dat cijfer echt niet klopte. Ik was te streng voor mezelf. Het was toch zeker een 8, maar ook daar voelde ik weerstand bij. Deed ik mezelf nu niet mooier voor dan het eigenlijk was?
Ik gaf mijn verwarring aan bij mijn gesprekspartner, die me vroeg wat het eerste getal was dat in me opkwam. We waren weer terug bij de 3… Ik begon te vertellen waarom die 3 niet klopte, toen zij me onderbrak omdat we verder gingen met het seminar.
Mijn gesprekspartner creëerde een zogenaamde ‘break state’, een term die uit het NLP komt. Ik werd met een schok uit mijn ratelende (en niet-helpende) gedachten gebracht en direct waren mijn oren gespitst op spreker Arjan.

“Als je iets heel vaak hoort, ga je het geloven,” zei hij. “Het maakt niet uit of het waar is. Des te vaker je het hoort, des te meer ga je er in geloven. Het is bewijs geworden.”

Het leek alsof de wereld even stilstond. Dat is wat mijn 3 is! Het is bullshit! Het is wat ik vaak hebt gehoord en mezelf heb verteld, waardoor ik het nu bent gaan geloven.
Ineens klikte het. Dat is waarom ik worstel tussen TOP en NOP! Ik ben aan het oefenen! Ik voel dat ik mezelf meer waard vind dan die 3, dus probeer ik die 8 uit. Ik daag de bullshit in mijn hoofd uit. NOP is oud, TOP is nieuw, en logisch dat het onwennig en onecht voelt. Ik heb NOP gewoon veel vaker gehoord in mijn 38 jarig bestaan, waardoor NOP logischer klinkt. Maar NOP is niet meer mijn waarheid.
Ik ben gewoon aan het oefenen, en ik kom steeds een stukje dichterbij wie ik echt ben.

Dus wat is mijn echte cijfer? Wat ben ik nu echt waard?

Toen ik nu deze vraag aan mezelf stelde, merkte ik direct een soort gelatenheid. Er is geen cijfer, schoot door me heen. Geen enkel cijfer is goed genoeg, omdat er altijd een ander cijfer bovenkomt. Als ik mezelf een 10 geef, wanneer ben ik dan een 11? Als ik mezelf een 100 geven, wanneer ben ik dan 500? Als ik mezelf een miljard geef, is dat dan het absolute plafond? Nee, dan kan ik nog steeds een biljard worden. Kortom, ik ben nooit af, ik ben nooit klaar. Het maakt niet uit welk getal ik mezelf geef, er blijft werk aan de winkel. En dat klopt gewoonweg niet. Dat is niet hoe ik er naar wil kijken.

Mijn getal is oneindig. Ik ben af. Ik ben compleet. Ik hoef niets meer te doen, of te worden, om goed genoeg te zijn. Ik ben imperfect, en dat maakt mij perfect. Ik ben immers perfect in mijn imperfectie! 🙂

Wat is dan nu de consequentie? Waaruit blijkt dat ik oneindig ben? Oneindig betekent zeker dat ik mijn leven anders ga organiseren voor mezelf dan wanneer ik mezelf die 3 geeft. Wanneer je jezelf als oneindig ziet, dan ga je je mijn dromen leven. Dan ga je doen waarvoor je hier op aarde bent. Dan ga je LEVEN in plaats van OVERLEVEN.

Wow…! ❤

2 reacties »

A-spelers

bannerfans_19620909

Als huiswerk voor de volgende jaardag, kregen we het verzoek om tien namen op te schrijven. Tien namen van mensen waar wij het meeste contact mee hebben. Dit kan fysiek zijn maar het mogen ook mensen zijn die veel in onze gedachten zijn.
Tijdens de dag schreven we de namen op losse memoblaadjes en kregen als opdracht om er vervolgens heel eerlijk bij te zetten of dit A-, B-, C-, of D-spelers zijn ons leven.

Hoe je dat kunt bepalen, is simpel.
Een A-speler geeft je energie en helpt je resultaat te bereiken.
Een B-speler geeft je geen resultaat, maar wel energie.
Een C-speler geeft je resultaat, maar geen energie.
En een D-speler scoort op zowel energie als resultaat laag tot nihil.

Ik vond deze opdracht confronterend, niet fijn. Het voelde alsof ik moest beoordelen of dit goede mensen waren. Dat werkte voor mij niet en ik kon me ook niet voorstellen dat dit de insteek was van de opdracht. Dus verschoof ik de focus van hen als persoon, naar onze relatie. Hoe zou ik onze relatie scoren? Was het een A-relatie, B-relatie, C-relatie of D-relatie? Op dit moment. Niet zoals het vroeger was, niet zoals ik hoopte dat het kon zijn, of zoals ik verwachtte dat het moest zijn. Nee, hoe het was, op dit moment.

Ik had de naam opgeschreven van iemand, die ik heel hoog heb zitten. Het was iemand met wie ik op intiem niveau sterke verbinding heb gevoeld. Iemand die er voor mij was op een moment dat ik even een schouder nodig had om op te leunen. En iemand die mij aanmoedigde en me vertelde dat ik zoveel meer in huis had, dan ik zelf op dat moment kon zien. Ik voelde me gezien bij die persoon. Gewaardeerd. Geliefd. En vrij. Ik voelde dat ik mezelf kon zijn, en dat ik compleet werd geaccepteerd.
En ja, het is allemaal in de verleden tijd geschreven.

Want als ik kijk naar nu, op dit moment, dan voel ik het niet. Ik voel me niet gezien, ik voel me geen prioriteit, ik voel me niet gesteund. En daartegenover staat dat ik ook geen verbinding krijg, door die ander te steunen. We vertellen elkaar wel wat er leeft, maar er is geen verbinding. Er is geen wisselwerking, geen diepgang.
Ik stelde mezelf de twee vragen: Krijg ik energie van deze relatie? Nee. Helpt deze relatie mij resultaat te behalen? Nee.
Wauw, dit raakte mij ontzettend.

Ik had deze persoon vrijwel direct in het A-vak geplaatst, maar als ik eerlijk was, klopte dat niet meer. Misschien was het ooit een A-speler voor me, maar nu niet. Dat wil niet zeggen dat het niet weer een A-speler kan worden, de relatie kan immers weer veranderen. Dat heeft het ook al gedaan, want eerder kon ik met 100% zekerheid zeggen dat de relatie in het A-vak thuis hoorde.

Nu niet meer. Nu moet ik constateren dat de relatie in het D-vak thuishoort. En dat is pijnlijk.
Maar ook bevrijdend. Want dat betekent dat er ruimte wordt vastgehouden, die je vrij wilt maken voor A-spelers. De mensen die je energie geven én die je verder helpen resultaat te behalen.
Als er geen ruimte is voor A-spelers, dan wil je ruimte maken. Dit betekent niet per definitie dat je afscheid neemt. Nee, dit betekent enkel dat je de focus verschuift.

Voor mij is de focus verschoven naar zelf een A-speler zijn, want – ook dat hoorde ik tijdens de jaardag – als die ander geen A-speler is voor jou, dan kun je er gif op in nemen, dat jij ook geen A-speler bent voor die ander. En dan wil je elkaar vrij laten.

A-spelers zijn goed voor zichzelf. Ze sporten, omdat ze weten dat zij hun lichaam net zo hard nodig hebben, als hun lichaam hen nodig heeft. Ze gunnen zichzelf een ritje met de taxi naar een evenement, ook al gaat er een bus. Ze steunen hun geliefden door dik en dun, maar zien tevens de grootsheid in de ander, en zullen er dus voor waken om de problemen op te willen lossen.
A-spelers zijn een magneet voor andere A-spelers. En zo is het ook precies zoals het hoort te zijn. ❤

2 reacties »

Frankenstein

bannerfans_19540662

Je gedachten kunnen je soms behoorlijk in de war maken. Op momenten dat je lekker in je vel zit, denk je fijne gedachten en voelt het alsof je de wereld aan kunt. Je ziet oplossingen. Je ontdekt wat er wel kan. Je glundert omdat de dingen lukken, en omdat je daar weinig moeite voor lijkt te hoeven doen.

Andere keren merk je dat je worstelt met wat er in jouw leven gebeurt, met wat je overkomt, met hoe je je gedraagt. Je hebt kritiek. Je oordeelt. Je kunt wel huilen, omdat je soms gewoon wilt opgeven. Het is te moeilijk. Wat voor zin heeft het? Je komt toch nooit ergens.

Tijdens de jaardag van 365 dagen succesvol werd uitgelegd dat deze gedachten uit twee verschillende stukken van je brein komen: je Einsteinbrein en je Frankensteinbrein. Ofwel, zoals ik ‘m later heb geïnterpreteerd: je Grootse Zelf en je Ego.

Hoewel ik me wel herkende in het hebben van die twee kanten van mijn brein, was ik me niet bewust van de mate waarin ik vanuit daar ‘opereerde’. We kregen daar een mooie oplossing voor aangeboden. Een elastiekje. Er werd ons verteld dat we dit elastiekje een tijdje moesten dragen en elke keer als we onszelf betrapten op een gedachte uit het Frankensteinbrein, dan trokken we aan het elastiekje. – pets! –
Niet echt pijnlijk, maar wel vervelend genoeg om even bewust te worden van wat er gebeurde.

Het trekken aan het elastiekje is niet alleen bedoeld om je bewust te worden, maar ook om een signaal naar je hersenen te sturen dat deze gedachten niet helpen.

Wat blijkt? Frankenstein kan de gemoederen behoorlijk bezig houden! De eerste week ben ik vooral afhankelijk geweest van de mensen dichtbij mij die me attendeerden op de negatieve gedachten die ik uitsprak. En vervolgens trok ik me dan snel aan het bandje. Maf eigenlijk, hoeveel er gebeurt, zonder dat je het door hebt. Hoe vaak ik oordeelde, kritiek had, en dan vooral over mezelf!

Het is een kunst om het Frankensteinbrein af en toe ook echt even de mond te snoeren. Gekscherend noem ik ‘m ook wel Frankie. Het helpt.

Frankie is niet zo intimiderend als ‘ie zich soms voordoet. Hij bedoelt het goed. Hij probeert me gewoon te beschermen, en dan is het aan mij om duidelijk te maken dat ik de touwtjes in handen heb.

Tegenwoordig is Einstein vooral aan het woord. Frankie is er nog wel, maar ik merk dat hij wat meer op een afstandje toekijkt. Soms – als ik een lastige dag heb – dan komt ‘ie weer met toeters en bellen aanzetten, volledig in zijn sas, omdat hij weer iets bij te dragen heeft. Soms laat ik hem. Dat zijn de dagen dat er niet veel uit mijn handen komt. Dan kan ik zelfs een beetje zwelgen in de negativiteit. Ik weet dat dit gebeurt, en ergens voelt het ook alsof ik daar dan maar even door heen moet.

De dag daarop sta ik op met hernieuwde energie; dan is het tijd om Frankie weer aan de kant te zetten. Liefdevol maar duidelijk. Je hebt gisteren een succesvolle dag gehad, lieverd, maar vandaag zet ik je weer even langs de zijlijn. Ik zie je, ik hoor je, maar Einstein is aan zet.

Dus, wat gaan we vandaag doen om onze droom te bereiken, Einstein? ❤

 

2 reacties »

Herfst

bannerfans_19495225

Om 8 uur werd ik wakker gemaakt door mijn oudste katje, Tosca. Luid mauwend maakte ze duidelijk dat het ochtend was: etenstijd! Ik voelde aan alles dat ik nog niet klaar was voor een nieuwe dag. Mijn lichaam voelde moe, mijn oogleden zwaar. Ik draaide me om en dat geluid was voldoende voor Tosca om overtuigd te zijn van haar gelijk. Met een diepe zucht stond ik op en zoals de laatste tijd wel vaker liep ik half slapend door de hal op weg naar de kattenbrokken.

Een half uurtje later lag ik weer in bed. Dit keer met drie kleine snorrende motortjes om me heen. Kitty het verst weg; ik denk dat ik haar per ongeluk een keer heb geschopt van onder mijn dekens, dus ze blijft weg bij mijn benen. Romy ligt tegen mijn onderrug en Tosca ligt in het halve rondje dat mijn lichaam maakt nu ik op mijn zij lig.

Uiteindelijk was het half twaalf toen ik mijn bed uit kwam. Het is niet de standaard tijd die ik aanhoud, maar soms gun ik mezelf het gewoon even.

’s Middags besloot ik een stukje te gaan wandelen. Ik herinnerde me dat ik eerder iets had gelezen over mindfulness. Dat het meer is dan mediteren. Het is in het moment zijn. Om je heen kijken. Het NU in je opnemen. Ik keek naar de grond voor me. Het paadje was verregend, blaadjes van verschillende bomen lagen verfomfaaid voor me. Groen, maar vooral geel, bruin, rood en oranje. Het was alsof ik een klein wonder zag. Hier lagen stukjes van een boom, die niet meer van nut waren. Stukjes oud plezier, oud leed. Herinneringen aan volle groene dagen. Herinneringen aan waaiende takken, aan regen en schuilende eekhoorns en vogels. En hier lagen ze op de grond, los van de boom, maar nog steeds vol van kleur. Alsof het laatste beetje adem dat ze hebben, de mooiste is. De afronding van een tijdperk. Het loslaten.

En terwijl ik over de bladeren liep, dacht ik hoe fijn het is om het leven te zien. Echt te zien. Dat is waarom ik zo kan genieten van de herfst. Het is het seizoen van loslaten, ruimte maken voor het nieuwe.

Dat is wat ik het afgelopen jaar ook zeker heb gedaan. Vorig jaar om deze tijd had ik me net ziek gemeld. Ik trok het niet meer. De pap was op. Het roer moest om. Dat besefte ik vorig jaar nog niet, maar als ik nu terug kijk, dan zie ik wat voor een ongelooflijk grote stappen ik heb gezet.

Het begon allemaal met loslaten. Ruimte maken. Eerst in mijn hoofd. En toen in mijn leven.

Ik heb heel veel blogs geschreven sinds die tijd, velen heb ik nooit gepost. Voor mij zijn het bijzondere herinneringen aan een tijd waarin ik nog worstelde met het vinden van mijn plek in de wereld. Ik identificeerde me met de buitenwereld, haalde bevestiging uit mijn werk, uit anderen en nooit was ik vervuld.

Nu zijn we vier seizoenen verder. Mijn wereld is compleet veranderd. Wat is het toch bijzonder wat een jaar kan doen. En dat ik af en toe niet zo goed uit bed kan komen… oké, daar valt dan toch ook best mee te leven. 😉

1 Reactie »

Duidelijk

bannerfans_19402526

Een aantal jaren terug hoorde ik voor het eerst van de term ‘high value’. Mijn definitie hiervan is dat je vanuit je kern reageert, met respect voor jezelf en voor anderen. Dit betekent dat je in elke situatie bekijkt hoe je het beste kunt reageren. Ik realiseerde me dat ik veel op de automatische piloot deed, en hierdoor altijd achteraf pas merkte dat het me niet beviel waar ik terecht was gekomen. Ik zal toch zelf weer het stuur in handen moeten nemen, en beslissen of ik links of rechts wil gaan. Alleen dan kom ik verder in het leven en raak ik dat gevoel van machteloosheid kwijt, die ik vaak voel nadat het kwaad al was geschied.

Vanuit mijn kern ben ik iemand die duidelijkheid prettig vind. Ik weet graag waar ik aan toe ben. Je kunt er allerlei theorieën op los laten, waarom dat zo is, maar eigenlijk boeit dat niet. Het maakt namelijk niets uit voor de uitkomst.

Ik geloof dat alles wat op je pad komt, er is om je verder te helpen. En als je die insteek hebt, is het ook niet verwonderlijk dat ik vaak geconfronteerd wordt met onduidelijkheid. Het is iets waar ik goed op kan oefenen hoe ik ‘high value’ kan reageren. Onduidelijkheid brengt namelijk spanning, een gevoel van onmacht, ontevredenheid en in veel situaties brengt het mijn zelfvertrouwen aan het wankelen. Ik doe aannames over het waarom, ik twijfel over de relatie met die ander, ik ben in gedachten al allerlei gesprekken aan het voeren over waarom deze situatie me niet bevalt. Kortom… zeker iets waar ik wat mee wil doen.

Laatst klikte het ineens. Het was alsof er een lichtknopje aan ging. Waar ik voorheen altijd het gesprek aan ging met iemand, waar ik me voorheen vaak gevangen voelde in mijn onmacht, merkte ik nu dat ik knopen kon doorhakken en ook vervolgstappen kon nemen waar ik die ander helemaal niet voor nodig had.

Het komt enkel terug op communicatie. Ik hou van duidelijkheid in communicatie, en als ik niet dat van die ander krijg, dan is het zaak dat ik me er in ieder geval aan hou. Dit betekent dus ook dat ik bijvoorbeeld besluit een alternatieve oplossing te gebruiken voor een probleem waar ik voorheen die ander voor nodig had. En dit betekent ook dat ik daarmee een signaal uit zend dat ik wel op mijn pootjes terecht kom. Ik heb de ander niet nodig.

Het is fijn als die ander er is, maar als ze dat niet kunnen zijn – om wat voor reden dan ook – dan ben ik verantwoordelijk voor mijn eigen zaken. En soms is die alternatieve oplossing minder handig. Soms kost het meer geld of tijd om die oplossing te gebruiken, maar de boodschap is desalniettemin duidelijk. Dit is mijn standaard. Ik leg geen verwachtingen bij die ander neer, ik word niet boos, verdrietig of gestresst. Ik kies voor datgene wat voor mij werkt, los van wat de ander doet of laat. En die ander heeft dan vervolgens een eigen keuze te maken. Ze gaan hierin mee, of niet. Ik leg ze niets op. Alles goed en wel. We hebben allemaal onze sores. Soms hebben we geen tijd om te reageren. Soms lukt het ons niet om duidelijk te zijn. Ik heb alleen geen behoefte om hier een verhaal over te maken. Ik heb geen interesse om meer bezig te zijn met de reden waarom ik gek word van de onduidelijkheid. Soms is het nu eenmaal zo, en als je loslaat, dan ben je vrij om écht te kunnen kiezen voor geluk. ❤

1 Reactie »

Grootsheid

bannerfans_19354912 (1)

Laatst kreeg ik een berichtje van iemand, waar zij aangaven mij te bewonderen. Het raakte een snaar diep in me en ik zal eerlijk toegeven dat ik heb gehuild. Niet zo zeer om dat bericht, maar om de boodschap: mensen zien in mij iemand om te bewonderen. En dat terwijl ik zelf zo worstel met het erkennen van mijn eigen grootsheid.

Ik zie zoveel liefde om me heen. Zoveel geluk, zoveel wijsheid, zoveel bewondering en verwondering. Ik waardeer mijn vrienden, mijn familie, ik geniet van de gesprekken, de momenten van stilte, de onverwachte glimlachen en knipogen. Ik geniet van de wereld om me heen. Het voelt goed. Maar binnen in mij durf ik die liefde, die waardering en bewondering niet onder ogen te komen. Het beangstigt me. En waarom?

Dit jaar heb ik voor het eerst de term ‘straalangst’ gehoord. Als we niet durven te omarmen wie we zijn, compleet en onvoorwaardelijk, dan denkt men al snel dat we een vorm van faalangst hebben. Dat we bang zijn om onze echte ik te laten zien, omdat we ons niet goed genoeg voelen.

Maar niets is minder waar.

‘Het is onze eigen grootsheid waar we angst voor hebben’. Marianne Williamson omschreef het al prachtig in haar gedicht (die ik hierboven als quote heb vermeld).

Coach David zei het een poosje terug al tegen mij. Ik vertelde hem dat ik dit jaar elke week een kaartje schreef aan iemand. Gewoon, om ze te vertellen hoe geweldig ik ze vind. De liefde die ik voel terwijl ik ze schrijf, de woorden die zo makkelijk uit mijn pen en op het kaartje terecht komen. Ik hoef er nooit lang over na te denken als ik schrijf wat ik waardeer aan de ander. En dat zijn soms mensen die ik ken, en soms mensen die ik niet eens ontmoet heb. Ik voel zoveel waardering en liefde voor mijn medemens.
Het onderwerp kwam ter sprake, omdat ik aangaf dat het me frustreerde dat ik liefde als een ruilmiddel zag. Het voelde alsof ik altijd maar gaf, en nooit genoeg kreeg. Het bodemloze put-gevoel. Niets is ooit genoeg. Ik baalde er van. Ik wilde er niet zo naar kijken, voelde me rot over het oordeel dat ik over mezelf had. Ik wilde zo graag dat het genoeg was, dat ik vrij kon geven, zonder dat scherpe randje.
David zei simpelweg dat er geen sprake was van een tekort bij mij. Het was volledige overvloed wat ik deed. Het sturen van kaartjes zonder daar iets voor terug te krijgen, en toch door blijven gaan.

Amazing. Dat was wat David tegen me zei. Ik keek hem even aan, waarop hij zei: “Het voelt toch goed, om het te doen?” Ik knikte. “Het voelt zeker goed, maar…”

“PUNT.” De daadkracht in zijn stem verraste me, en ik realiseerde me ineens precies wat ik aan het doen was. Ik legde keer op de keer de focus op wat er niet goed was. Het meest pure wat ik ooit heb gedaan, verdiende geen ‘maar’. Het verdiende een punt. Het verdiende om in het licht te staan. Niet zo zeer bij de ander, maar bij mijzelf.

Ik ben continu bezig mijn eigen grootsheid te ontkennen. En waarom? Straalangst. En eigenlijk doet de naam er niet eens toe, want het is simpelweg bullshit.

Ik ben mooi, bijzonder, liefdevol en waardevol. Ik ben meer dan wat ik doe, of wat ik voel, of wat ik denk. Zoveel meer. En dat is moeilijk te bevatten, en, door alle gedachten van kritiek die ik erop los laat, ook moeilijk om toe te laten. Maar het ís waar. Ik ben mooi, bijzonder, liefdevol en waardevol. Dat is de waarheid, omdat ik het overal om me heen zie. En wat ik om me heen zie, is een reflectie van wie ik ben. ❤

1 Reactie »

%d bloggers liken dit: